مرد بمان!

این راز را که من مرد ترم

به هیچ کس نخواهم گفت

من یک انسانم (از زبان یک زن)
اگر به خانه ی من آمدی"برایم مداد بیاور مداد سیاه می خواهم روی چهره ام خط بکشم تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم، یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم !
یک مداد پاک کن بده برای محو لبها نمی خواهم کسی به هوای سرخیشان ، سیاهم کند!
یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه در آورم شخم بزنم وجودم را بدون اینها راحت تر به بهشت می روم گویا!
یک تیغ بده؛ موهایم را از ته بتراشم سرم هوایی بخورد و بی واسطه روسری کمی بیاندیشم !
نخ و سوزن هم بده، برای زبانم می خواهم بدوزمش به سق اینگونه فریادم بی صداتر است!
قیچی یادت نرود می خواهم هر روز اندیشه هایم را سانسور کنم !
پودر رختشویی هم لازم دارم برای شستشوی مغزی مغزم را که شستم ، پهن کنم روی بند تا آرمانهایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت می دانی که؟ باید واقع بین بود !
صدا خفه کن هم اگر گیر آوردی بگیر می خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب ، برچسب فاحشه می زنندم بغضم را در گلو خفه کنم!
یک کپی از هویتم را هم می خواهم.... برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد، فحش و تحقیر تقدیمم می کنند !
تو را به خدا....اگر جایی دیدی "حقی" می فروختند .....برایم بخر....تا در غذا بریزم.... ترجیح می دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم !
و سر آخر اگر پولی برایت ماند ...برایم یک پلاکارد بخر......به شکل گردنبند.....بیاویزم به گردنم....و رویش با حروف درشت بنویسم:
"من یک انسانم "..." من هنوز یک انسانم" ...." من هر روز یک انسانم..

 

من زنم ...

    

با دست هایی که دیگر دلخوش به النگو هایی نیست

    

 ...که زرق و برقش شخصیتم باشد

    

 من زنم .... و به همان اندازه از هوا سهم می برم که ریه های تو

   

    می دانی ؟ درد آور است من آزاد نباشم که تو به گناه نیفتی

   

    قوس های بدنم به چشم هایت بیشتر از تفکرم می آیند

   

    دردم می آید باید لباسم را با میزان ایمان شما تنظیم کنم

   

    دردم می آید ژست روشنفکریت تنها برای دختران غریبه است

   

    به خواهر و مادرت که می رسی قیصر می شوی

   

    دردم می آید در تختخواب با تمام عقیده هایم موافقی

   

    و صبح ها از دنده دیگری از خواب پا می شوی

   

    تمام حرف هایت عوض می شود

   

    دردم می آید نمی فهمی

   

    تفکر فروشی بدتر از تن فروشی است

   

    حیف که ناموس برای تو نه تفکر

   

    حیف که فاحشه ی مغزی بودن بی اهمیت تر از فاحشه تنی است

   

    من محتاج درک شدن نیستم

 

    دردم می آید خر فرض شوم

   

    دردم می آید آنقدر خوب سر وجدانت کلاه می گذاری

   

    و هر بار که آزادیم را محدود می کنی

   

    می گویی من به تو اطمینان دارم اما اجتماع خراب است

   

    نسل تو هم که اصلا مسؤول خرابی هایش نبود

   

    می دانی ؟

   

    دلم از مادر هایمان می گیرد

   

    بدبخت هایی بودند که حتی می ترسیدند باور کنند حقشان پایمال شده

   

    خیانت نمیکردند .. نه برای اینکه از زندگی راضی بودند
 
   

    نه ...خیانت هم شهامت می خواست ... نسل تو از مادر هایمان همه چیز را گرفت

   

    جایش النگو داد ...

   

    مادرم از خدا می ترسد ... از لقمه ی حرام می ترسد ... از همه چیز می ترسد
 
   

    تو هم که خوب می دانی ترساندن بهترین ابزار کنترل است
 
   

    دردم می آید ... این را هم بخوانی می گویی اغراق است

   

    ببینم فردا که دختر مردم زیر پاهای گشت ارشاد به جرم موی بازش کتک می خورد

   

    باز هم همین را می گویی

   

    ببینم آنجا هم اندازه ی درون خانه ، غیرت داری ؟؟

   

    دردم می آید که به قول شما تمام زن های اطرافتان خرابند ...

   

    و آنهایی هم که نیستند همه فامیل های خودتانند ....

   

    مادرت اگر روزی جرات پیدا کردی ازش بپرس

   

.....

   

    بیچاره سرخ می شود و جوابش را ...

   

    باور کن به خودش هم نمی دهد 

    دردم می آید

   

    از این همه بی کسی دردم می آید...